Şu An Okuyor
Tümünü gör →Ene
Fatih Duman
Sürekli duyduğumuz o fani dünya sevgimizin ismidir nefis. Duymakla kaldık bugüne dek. Fakat bugün bu kitapla nefsin bizimle konuştuğunu görüyoruz. Bir olayı, bir bilgiyi, bir hissi daha iyi benimseyebilmemiz için birinci kişili anlatıma, canlandırmaya sıkça yer verilir edebiyatımızda. İşte bu kitapta da buna benzer bir şey görüyoruz. Bir insanı nasıl ki birinden duymaktan ziyade kendisini dinleyince daha iyi anlayabiliyorsak bu kitapta da bu anlatım ön planda. Okuması bile ağır geliyor nefsimize aslında. Okudukça yeniyoruz onu.
Bir çiçeği koparmadan koklamayı bilmiyorsunuz bayım.
Bir kadınla sevişmeden sevmeyi,
Dövüşmeden barışmayı.
Siz insan olmayı hiç denemediniz bayım.
Ne güneşin küfür yemediği kaldı sizden ne yağmurun.
Çamurun içinden çıktık diyorsunuz ya hani?
Siz o çamuru bile kirlettiniz bayım.
Sanıyorsunuz ki dünya sizin etrafınızda dönüyor,
Ama sadece sanıyorsunuz bayım.
Yaşıyorsunuz ama yaşattığınız kaç umut kaldı elinizde?
Dilinizde hep aynı pelesenk olmuş kelimeler...
Kaç kitap okudunuz bayım?
Kaç güzel cümle çıkar ağzınızdan?
Kaç defa anlamaya çalıştınız kendinizi?
Yüzünüzü mosmor eden koca bir yalnızlığınız var.
Ama göremiyorsunuz,
Burnunuzun önündeyken doğru olan.

