#şiir

Güneş öldü... Güneş öldü ve kimse bilmiyor artık; o kederli güvercinin adının 'güven' olduğunu.

Bir pencere yeter bana... Bir pencere, bakmaya, görmeye ve susmaya.

Neden sormalıyım çiçeklerden, neden? Toprakta saklı sırlar varken...

Bak nasıl da parçalanıyor zamanın kalbi... Bak nasıl da hüzün doluyor odalar.

Zaman geçiyor ve saat dört kez vurdu; bugün aralık ayının yirmi biri... Biliyorum mevsimlerin sırrını ve anlıyorum anların dilini.

Ben bir ağacın köküydüm ve toprağın sabrıyla konuştum.

Neden durmalıyım? Kuşlar, aradılar mavi yolları...

Belki de hakikat, o iki genç eldi; o taze ve dumanlı eller, yağan karların altında birbirine kenetlenen

Ellerimi bahçeye dikiyorum, yeşereceğim, biliyorum, biliyorum, biliyorum.

Benim küçük gecemde, heyhat, rüzgarın ağaçların yapraklarıyla randevusu var.

İnanmalıyız soğuk mevsimin başlangıcına... İnanmalıyız hayali bahçelerin yıkıntılarına.

Hiç kimse düşünmüyor ki bir bahçede, çiçeklerin ölümüyle canı yanmıyor kimsenin.

Gel ey sevgili, ey biricik varlık! Gel, rüzgar bizi götürecek.