Şükrü Keskin

İçimizde şeytan yok... İçimizde aciz var... Tembellik var...

Unuttum diyemem fakat üzerimde bir tesiri kalmamış.

Kullanamadıktan sonra göğüsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı?

İçimde yarım kalmış bir konuşmanın üzüntüsü vardı.

Ben dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım.

Seni seviyorum. Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum.

Makine düzeniyle işleyen sıkıcı bir hayattı. Her gün, tıpkı ötekine benziyordu.

Kurdukları hayaller gibi günler de birbirini izleyerek hızla akıp gidiyordu.

Bana gelip “Seni seviyorum.” demesini bekliyordum.

Sen hayatını mahvet, ben kenardan izleyeceğim.

Dengesiz bir insansınız, size güven olmaz.

Kazanma arzusu, insanın aklını elinden alır.

Sert, çatık hatta hiddetli yüzler görülüyordu; çoğu böyleydi.

Cehennem nedir?

Ömürleri boyunca ellerine tek bir kitap almadıkları kesindi.

Yeryüzünün kısa misafirleriyiz, az zamanda çok kötü şeyler yapar, kötü sözler söyleriz.

Hepsi kötülükten güya nefret ediyor, aslında içlerinden seviyorlar.

Akıllı insanla konuşmak zevklidir.

Kaldı ki gerçek dostu bulmuş kaç kişi var aramızda?

Çok üzgün olduğumuz zamanlar, gün batımlarını severiz.