Ebrar Duman gönderisi

Belki de farkındalık dediğimiz şey

aydınlanmaya ait değildir.

Belki yalnızca

karanlığın inkâr edilemezliğine teslimiyettir.

Tanıdıklığın içkin bir yabancılığa evrilmesi bu

öznenin kendi üzerine gecikmeli bir tesadüf gibi kapanması.

Bende neyi tetikledin!!!

Evvelce kesinlik atfettiğim her şey

şimdi yalnızca semantik bir tortu.

İnşa ettiğim inanç dizgeleri,

içselleştirilmiş korku arşivleri,

hatta “ben” olarak işaretlediğim o merkezî kurgu bile retorik bir alışkanlıktan ibaretmiş meğer.

Adlandırma edimim yetersiz kalıyor yine:

bu bir uyanış mı,

yoksa öznenin kendi içinde çözülerek çoğalan bir dağılması mı?

Suskunluğun, söylemin ötesinde bir yoğunluk taşıyor.

Konuşmadıkça daha belirginleşiyorsun

yokluğunun içinden kurulan bir mevcudiyet gibi.

Bu ne tür bir farkındalık kipidir?

Algı genişledikçe özne daralıyor,

idrak arttıkça benlik eksiliyor.

Artık eskiden sandığım kişi değilim;

ama yerime geçen şey de tanıdık bir kategoriye yerleşmiyor.

Aynaya bakıyorum

yüzey sabit,

ama içerideki yerleşim bütünüyle tahliye edilmiş gibi.

Fail sensin diyebilir miyim?

Yoksa bu, öznenin nihayet kendi üzerine katlanma anı mı?

Tuhaf!!

İnsanın kendine doğru uyanması

ama bu uyanışın bir kendilik garantisi sunmaması.

Sen kimsin öyleyse!!!

Bir düşüncenin kendi sınırını aşma çabası mı,

gecikmiş bir yüzleşmenin infilakı mı,

yoksa içeride yıllardır eşiğinde beklenen o kapının

nihayet içeri doğru açılması mı?

Temas ediyorsun!!!

ama tensel değilsin.

Konuşuyorsun

ama dilsel değilsin.

Şimdi seninle ne yapacağım!!!

Geriye dönemem

çünkü gerinin kurgu olduğunu ifşa ettim.

İleriye gidemem

çünkü bu süreç yalnızca teleolojik bir ilerleme değil.

Bir zamanlar doğruluğuna iman ettiğim her önerme

şimdi yalnızca dilin tortusal bir izi;

inanç dediğim şey, tekrarla sertleşmiş bir varsayım,

korkularım; bedenin belleğinde saklanan eski refleksler,

ben ise, süreklilik yanılsaması üreten bir kurgu merkeziymiş meğer.

Evet evet bu bir soyunma!!!

Katman katman,

dirençle,

itirazın kendisini de aşındırarak.

Ve en sonda geriye kalan

ne kudret,

ne acziyet,

ne hakikat,

ne yanılgı.

Salt, indirgenemez bir var hâli.