Ben soğuk yerde doğdum ve büyüdüm. Hep çok üşüdüm ama parmak uçlarım donmadı benim. İçimde koca bir buz vardı. Ateş gibi yakarken hep üşüttü beni. Geçmedi... Ben hep çok üşüyorum ve artık gerçekten de korkuyorum. Ben hiç bir zaman ısınamayacak mıyım? Dar bir alana daire çizmiş yırtıcılar var. Her yer bembeyaz karlarla kaplı. Esen rüzgar, kar tanelerini yerdeki kalın örtüden koparıp gökyüzünde dans ettiriyor. Kar taneleri çok mutlu gibi, aslında biraz dikkat kesilsen gülüşlerini duyacaksın. Yanaklarımı sıyırıp geçiyorlar. Çok acıtıyor ama ben hareket edemiyorum; kıyafetlerimle yüzümü ve ellerimi kapatmak istiyorum ama yapamıyorum. Yıllardır aynı dairenin ortasında kımıldamadan beklediğimden muhtemeldir ki kıyafetlerim küçülmüş sığamıyorum. Ellerimi kapamak için bile onları çekiştirmek zorundayım ama... Biraz yan yatacak olsam hemen alev bakışlı bir kurdun hırıltısıyla beraber dişleri parlıyor. Bir kaç küçük sıyrıkla şimdiye kadar dayandım. Korkuyorum, ben çok korkuyorum. Ama sakin kalmalıyım, eğer panik yaparsam bu kez geri kaçıyorum ve diğer kurt ağzını kocaman açarak iştahla bana bakıyor. Hiç bir zaman ısınamayacağım... Bunca zaman direnmenin getirdiği bir sis var zihnimde. Düşünüyorum; korkunç olabilir, canım yanabilir ama... Kurtların karnı sıcak olur değil mi?..