Okuyan Muallime

Selamlar... Öncelikle bu kitap benim için tam bir "ne umduk, ne bulduk" hikayesi oldu. Dışarıdan bakınca; kapağıyla, ismiyle sanki içeride Sherlock Holmes vari bir gizem, ince elenip sık dokunmuş bir mektuplaşma var sanıyorsun. Olayın başı da harbiden sarıyor, "Ulan bu iş nereye bağlanacak?" diye sayfaları iştahla çeviriyorsun... Ama arkadaş, yazar bir yerden sonra hikaye anlatmayı bırakmış da fantezi dünyasında kaybolmuş resmen! (La havle...) Kitabın neredeyse dörtte üçü bitmek bilmeyen, en ince ayrıntısına kadar girilmiş yatak odası sahneleriyle dolu. Bir noktadan sonra "Tamam abi anladık konuyu, icraati geç de asıl mevzuya gel" diyorsun. Yazar resmen kurgudan uzaklaşıp fantezi denizinde kendini kaybetmiş. Okuyanlara da bir baktım, millet zaten yaka silkmiş. Ben de o kısımları atlayarak okudum, yoksa sabır taşı çatlardı. He, ama yiğidi öldür hakkını yeme; o atladığım yerlerin sonunda öyle bir final patlatmışlar ki insanın beyni yanıyor. Hiç beklemediğim, tahmin etmesi imkansız bir ters köşeyle mevzuyu bağlamış. İnternette "psikolojim bozuldu, paramparça oldum" diyenleri görünce abartıyorlar sanmıştım ama harbiden o son her şeye değdi. Kısacası; kurgu sağlam, final bomba ama aradaki o aşırı müstehcen dolgu malzemeleri bildiğin vakit kaybı. "Ben sadece hikayeye bakıyorum, gerisi beni bağlamaz" diyorsanız, o kısımları "hızlı sar" modunda geçip direkt sona odaklanın derim. Pişman etmez... Vesselam.

Selammm… Bülbül Kapanı 2’yi nihayet bitirdim. Genel olarak baktığımda kitap gerçekten sarıyor, yazar kurguyu güzel bağlamış. Timur zaten başlı başına okutuyor 😎 Hele o sonlara doğru ninesiyle olan bölümler yok mu… çok eğlendim, şivesine bayıldım :D Ama gel gelelim şu mevzuya: Arkadaş, güzel bir hikâye yazınca illa araya o müstehcen sahneleri detaylamak, zorlama yakınlaşmaları sıkıştırmak şart mı? Kitap zaten akıp gidiyor, duygusu yerinde; o sahneler resmen güzelim atmosferin içinde “ben buraya ait değilim” diye bağırıyor (benim kanaatim). Bu işler olmadan da bal gibi, taş gibi kitap yazılır, okunur da! Yaş mevzusuna gelecek olursak; bu kitap öyle çoluk çocuğun eline verilecek cinsten değil. İçindeki o bahsettiğim sahneler ve bazı ağır mevzulardan dolayı +16 (hatta +18 daha iyi olur) yaş grubu için daha uygun diye düşünüyorum. Hikaye her ne kadar sürükleyici ve duygusal olsa da, o gereksiz yakınlaşmalar yüzünden yaş sınırını yukarı çekmek gerekiyor. Eğer “ben o kısımları görmezden gelirim, asıl meseleye ve kurguya bakarım” diyorsan okunur ama genç kitleye tavsiye ederken iki kere düşünmek lazım. Vesselam

Bazı insanlar konuşur, ben susarım… Çünkü benim sessizliğim, onların kelimelerinden daha ağır.

Eskiden dünya daha küçüktü. Bir sokağa sığardı bütün dertlerimiz, bir oyuncağa, bir akşam ezanına… Şimdi ise içimde koskoca bir boşluk var; ne kadar yürürsek yürüyeyelim, ne kadar konuşursak konuşalım dolmayan.

İnsan büyüdükçe mi eksiliyor, yoksa fark ettikçe mi yoruluyor?