Zeynep🌸 "Tanrıların Projesi" hakkında

Bazı kitaplar vardır, kapağını kapattığında sadece bir hikâye bitmez… aklında bir ihtimal kalır. Tanrıların Projesi tam olarak böyle bir kitaptı benim için. Ana karakter Öznem’in hikâyesi oldukça çarpıcı bir yerden başlıyor. Edebiyatta hayran olduğu “Beş Büyükler”i düşünürken bir anda boğulması ve gözlerini açtığında kendini 100 yıl öncesinde, onların yanında —üstelik altıncı olarak— bulması… Bu fikir başlı başına insanın zihnini kurcalıyor. Çünkü bir noktadan sonra şu soruyu kendine sormaya başlıyorsun: Hayranlık duyduğun, ama çoktan bu dünyadan gitmiş birileriyle gerçekten yaşama şansın olsaydı… ne yapardın? Peki ya onlardan birine aşık olsan? Kitap tam da bu noktada fantastik kurguyu duygularla çok dengeli bir şekilde birleştiriyor. Ne fazla karmaşık ne de yüzeysel. Aksine, akıp giden bir dili var. Okurken yorulmuyorsun, içine çekiliyorsun. Özellikle aşkın işlenişi… o “ulaşılamaz” hissin somutlaşması… Bence kitabın en güçlü yanlarından biriydi. Benim en çok düşündüğüm şey ise şu oldu: Orada kalma ihtimalin varken, kendi hayatına geri dönebilir misin? Yoksa ait hissettiğin yer, aslında hiç yaşamadığın bir zaman mı olurdu? Kitabın ismiyle ilgili küçük bir detay da var. Açıkçası isim bana biraz ipucu verdiği için sonunu tamamen olmasa da kısmen tahmin edebildim. Eğer farklı bir isimle karşılaşsaydım, muhtemelen çok daha ters köşe bir etki bırakırdı. Ama bu, hikâyenin keyfini azalttı mı? Kesinlikle hayır. Sonuç olarak; eğer hem fantastik bir dünyaya girmek hem de içinde his barındıran, aşkı hissettiren bir hikâye okumak istiyorsanız bu kitap sizi yormadan içine alacak türden. Alışılmışın dışında bir fikirle yazılmış, sade ama etkili bir anlatımı var. Ve belki de en önemlisi… Kitap bittikten sonra kendinizi şu soruyu sorarken bulabilirsiniz: Evrende farklı ihtimaller de gerçek olabilir mi?