Özgeee "Profesör Do'nun Göz Kliniği" hakkında

Kitabı bitirdiğimde yüzümde hüzünden ziyade garip, huzurlu bir tebessüm kaldı. Aslında konu yine o bildiğimiz ağır "baba" meselesi ama yazar öyle naif işlemiş ki, insanı boğmak yerine İyileştiriyor. Bana kalırsa o gizemli klinik aslında hiç yoktu; tamamen Eunhu'nun bu büyük kaybı atlatabilmek için kendi zihninde kurduğu hayali bir duraktı. Profesör Do ise onun iç sesiydi sanki. Finaldeki o ayna detayı bence şunu çok güzel özetliyor: "Acım hala orada, istediğim an onu doya doya yaşayabilirim ama artık hayata döndüm." Yani iyileşmek acıyı yok etmek değil, onu yanına alıp yürüyebilecek kadar güçlenmekmiş. Kendi içine bakıp o yüklerden hafiflemek bana çok iyi geldi.