Hilay Esen "Evlilik Portresi" hakkında

Maggie O'Farrell , Evlilik Portresi ile bizi 1550’lerin Rönesans İtalya’sına götürürken aslında sadece bir dönemi değil, bir kadının görünmeyen hikayesini anlatıyor. Roman, gerçek bir tarihsel figür olan Lucrezia de’ Medici’nin kısa ve trajik hayatından yola çıkıyor. Henüz çocuk sayılabilecek bir yaşta, politik bir hamle olarak Ferrara Dükü Alfonso ile evlendirilen Lucrezia’nın hikâyesi, baştan sona bir “kaderle mücadele” anlatısı.

Lucrezia’ı, özel kılan şey güçlü olması değil; aksine kırılganlığı, sezgileri ve içinde büyüyen o açıklayamadığı korku. Çocukluğundan itibaren “fazla hayal gücüne sahip”, farklı ve biraz da görünmez bir karakter olarak çiziliyor. Bu görünmezlik, evlendikten sonra yerini daha karanlık bir şeye bırakıyor: silinmeye.

Çizim yeteneği, hayal gücü ve doğaya olan ilgisi onun kaçış alanı. Ama ironik olan şu ki, tam da bu farklılığı onu daha da yalnızlaştırıyor.

Kitapta evlilik, romantik bir birliktelikten ziyade politik bir anlaşma olarak karşımıza çıkıyor. Lucrezia’nın evliliği, onun birey olarak varlığını silen bir yapı. Sarayda var olabilmesi bile bir şartla mümkün: bir erkek varis doğurmak.

Bu noktada Maggie O'Farrell çok güçlü bir alt metin kuruyor:
Kadınların tarih boyunca sadece “rolleri” ile hatırlanması.

Evlilik Portresi , sadece bir genç kadının trajik hikâyesi değil; aynı zamanda tarih boyunca sesi kısılmış tüm kadınların bir yansıması gibi. Maggie O'Farrell, tek bir portreden yola çıkarak bir hayat, bir korku ve bir sessizlik inşa ediyor.