Fatih Çankal "BENİM APTAL NİYETLERİM" hakkında

Bernardo Zannoni’nin ilk romanı olan Benim Aptal Niyetlerim (I miei stupidi intenti), İtalya’nın en prestijli ödüllerinden Premio Campiello ve Premio Bag utta’yı kazanmış; Türkçeye Hande Kınacı çevirisiyle Timaş Yayınları’ndan çıkmıştır. Roman, Archy adında sakat bir kaya sansarının otobiyografik anlatısı olarak kurgulanır: yoksulluk içinde doğan Archy, annesi tarafından tefeci tilki Solomon’a köle olarak satılır ve onun yanında okuma yazmayı, zamanın anlamını ve ölümün gerçekliğini öğrenir . Eser, yüzeysel bakışta bir hayvan masalı gibi görünse de klasik fabl geleneğini bilinçli biçimde tersine çevirir — burada ne ahlak dersi ne de sevimli bir dünya vardır; vahşi doğanın acımasız hayatta kalma mantığı her sahneye sinmiştir. Zannoni, Archy’nin çelişkili doğasını özgür irade, Tanrı ve ölüm gibi felsefi temaları keşfetmek için bir araç olarak kullanır . Bilincin laneti tam da burada belirir: Archy öğrendikçe içgüdüsel varoluştan kopar, ama “gerçek bir hayvan” olmayı arzulamaktan da vazgeçemez; bu gerilim romanın dramatik çekirdeğidir. Eleştirmenler eseri Camus’nün Yabancısı ve Collodi’nin Pinokyosuyla tematik akrabalık içinde değerlendirmiştir — bilinç kazanmanın bedeli ve aidiyetsizlik her üçünde de merkezdedir. Antropomorfik pikaresk yapı, aslında insanın kendi hayvanlığıyla hesaplaşmasının bir aynasıdır: Zannoni hayvanları insanlaştırmaktan çok, insandaki hayvanı açığa çıkarır.