#yaşam

Her gün, daha önce aklımın ucundan geçmeyecek olan yeni kayıplara uyanıyorum ve sonunda aklımı da kaybedeceğimi biliyorum.

Kötü alışkanlıkların sonucu gecikirken ödülleri hızlıdır.

Ama şunu unutma: kimse ölüm için savaşmaz. Bu dünyada olup biten her şey, yaşam uğruna verilen bir savaştır.

Sizi karanlığa iten el, karanlığın asıl sahibi olduğunda siyah bile sizi saklayamıyordu.

Yaşamın gürültüsü içinde senin sesini duymak, fırtınalı bir denizde güvenli bir limana sığınmak gibi.

Dışarıda hayat devam ediyordu. İnsanlar gülüyor, yürüyor, sevişiyor, kavga ediyordu. Bizse burada, zamanın durduğu bir noktada, sadece bekliyorduk.

Biz şahsi hiçbir çıkar gözetmeden, halkımızın mutluluğu ve bağımsızlığı için savaştık.

Bir yerde okumuştum, acını seni tanımayan biriyle paylaşırsan hafiflermiş hissedermişsin. Seni yargılama ve eleştirmez. Acımasızca seni yarandan vurmaz da.

İçimde tutmam. Bana yük olacağına karşıdakine yük olsun.

İyi misin? Aşinası olduğun bir soruydu. Cevabım hazırdı. Ben iyi değildim.

Unutmalıydım artık! Bitmeliydi bu işkence.

En büyük kalp acıları, insanın kendisiyle olan savaşlarında yaşanırdı.

Geçmiş, ağır bir yüktü. Çocukluk ise en ağırı.

İstanbul’da yıldızları görmeyi ummak, çölde kutup ayısı görmeyi beklemekle eşdeğer sanırım.