A century of artists

William Ernest Henley, 23 Ağustos 1849'da İngiltere'nin Gloucester kentinde doğdu. Babası, bir kitapçı olan William Henley, oğlunun eğitimine önem verdi ve Henley, Crypt Grammar School'da eğitim gördü. Ancak on iki yaşındayken tüberküloz nedeniyle sol bacağını diz altından kaybetti. Bu olay, Henley'in hayatında dönüm noktası oldu ve onun kararlılığını ve direncini pekiştirdi. Henley, sağlığındaki zorluklara rağmen eğitimine devam etti ve edebiyat alanında kendini geliştirdi. 1867'den 1873'e kadar Londra'da çeşitli dergilerde çalıştı ve edebi çevrelerde kendine yer edindi. 1875'te, Dr. Joseph Lister'in tedavi yöntemleri sayesinde diğer bacağını kurtarabilmek için ameliyat oldu. Bu süreçte, hastane yataklarında geçen uzun süreler boyunca şiir yazmaya devam etti. Henley'in en ünlü eseri "Invictus" (Yenilmez) şiiridir. 1875'te yazdığı bu şiir, onun hastane yatağında geçirdiği zorlu günlerin bir yansımasıdır ve kişisel direncinin bir sembolü olarak kabul edilir. Şiirin son iki dizesi, "Kaderimin efendisi benim, ruhumun kaptanı benim" özellikle geniş bir kitle tarafından bilinir ve sıklıkla alıntılanır. Edebiyat kariyerinde, Henley sadece şair değil, aynı zamanda eleştirmen ve editör olarak da önemli bir rol oynadı. 1889'dan 1894'e kadar "The Scots Observer" ve daha sonra "The National Observer" adlı dergileri yönetti. Bu dergilerde, genç yazarların eserlerine yer vererek edebi kariyerlerine destek oldu. Robert Louis Stevenson'ın ünlü karakteri Long John Silver'a ilham kaynağı olduğu söylenir. Henley'in edebi çalışmaları, döneminin toplumsal ve siyasi meselelerine olan duyarlılığını da yansıtır. 1901'de yayımlanan "Hawthorn and Lavender" adlı eseri, onun şiirsel olgunluğunu ve zengin iç dünyasını gösterir. William Ernest Henley, 11 Temmuz 1903'te Woking, Surrey'de öldü. Hayatı boyunca karşılaştığı zorluklara rağmen güçlü iradesi ve edebi yeteneği ile hatırlanan bir figür olarak İngiliz edebiyatında önemli bir yer edinmiştir.